18 sept 2012

T'ESTIME.

T'estime.

Quina manera de dir-ho, així, sospirat entre alé tallat mentre ho feiem. Tal vegada no hauria d'haver-la cregut mai, hauria sigut el més sensat, però al llarg de tots aquells dies en els quals vaig haver de fer-me a la idea de que possiblement mai més tornaré a veure eixes galtes enrojolades per veure'm, vaig acabar per decidir-me a pensar que, després de tot, tampoc vaig errar al adonar-me'n que volia enamorar-me d'ella. Tal vegada tots necessitem endur-nos una gran decepció alguna vegada per a creure que potser la nostra vida es mereix que li oferim una segona opció.

De qualsevol manera recorde totes i cadascuna de les calades que vaig fer amb el seu nom escorcollant la meua memòria, besant cigarrets suaus, que poc consol conseguien donar-me. Prou tenia amb rendir-me a la son després de perdre'm tota la nit, bambant per una ciutat tan morta com el d'aleshores meu present, fins trobar l'alba hores més tard, dolç i rogenc com sempre havia recordat la seua boca xicoteta, de xiqueta, tan hàbil en la mentida com en el desig quan s'embolicava al meu llit.

Si amb una cosa he decidit viure és amb el pensament de que no em vaig enganyar respecte a ella. Sóc conscient de que va sentir alguna cosa per mi, i de que en certa mesura l'únic culpable d'haver confiat cegament en unes paraules humides pel sexe vaig ser jo. Però, amb perdó de totes eixes hores que Marce va dedicar per a traure'm del cap el dolor que em van causar les seues últimes paraules, no puc sino somriure recordant que en cert moment va ser meua. I per aquest tipus de pensaments sé que la nostra etapa ja está cremada, decidisca o no guardar-hi les cendres.


-----------------------------------------


Te quiero.

Qué modo de decirlo, así, suspirado entre aliento cortado mientras lo hacíamos. Tal vez no debería haberla creído nunca, habría sido lo más sensato, pero a lo largo de todos aquellos días en los que debí hacerme a la idea de que posiblemente nunca más volveré a ver esas mejillas sonrojadas por verme, acabé por decidirme a pensar que, después de todo, tampoco erré al percatarme que quería enamorarme de ella. Tal vez todos necesitemos llevarnos una gran decepción alguna vez para creer que quizá nuestra vida se merece que le ofrezcamos una segunda opción.

De cualquier manera recuerdo todas y cada una de las caladas que hice con su nombre rebuscando mi memoria, besando cigarrillos suaves, que poco consuelo conseguien darme. Bastante tenía con rendirme al sueño después de perderme toda la noche, dando bandazos por una ciudad tan muerta como el de entonces mi presente, hasta encontrar el alba horas más tarde, dulce y rojizo como siempre había recordado su boca pequeña, de niña, tan hábil en la mentira como en el deseo cuando se enredaba en mi cama.

Si con una cosa he decidido vivir es con el pensamiento de que no me engañé respecto a ella. Soy consciente de que sintió algo por mí, y de que en cierta medida el único culpable de haber confiado ciegamente en unas palabras humedecidas por el sexo fui yo. Pero, con perdón de todas esas horas que Marce dedicó para sacarme de la cabeza el dolor que me causaron sus últimas palabras, no puedo sino sonreír recordando que en cierto momento fue mía. Y por este tipo de pensamientos sé que nuestra etapa ya está quemada, decida o no guardar las cenizas.

1 comentario:

  1. Esto es parte de un texto escrito para un concurso, que finalmente nunca presenté xd. Traducido al castellano bajo :3

    ResponderEliminar